تبليغاتX
حریم





















حریم

اندرونی


با من


دیگر به زبان بدویّ عطرها سخن بگو

                                        به لهجه ی غلیظ طعم ها

                                                                   به گویش رنگها


                        و نخستین آواها


که سکّه ی لغات از رواج اعتبار افتاده است


زمان زیادی گذشته

                       و غارنشین درونم

                                          از خواب مفاهیم برخاسته است...




به رسم پی نوشت:


هیچ پوچ نیست،هیچ است!


+نوشته شده در شنبه هشتم بهمن 1390ساعتتوسط تبسّم | |


آدمهایی هستند که حضورشان مخمل خواب نسترنهاست

آدمهایی که نه زخم می زنند،نه می رنجانند،نه هراس نبودنشان جان آدمی را مشوش میکند

آدمهایی که نه گلوی واژه ها را گرفته اند،نه نفس منطق را بریده اند،نه شاخ فلسفه را شکسته اند

آدمهایی که تنها بودنشان معنی دارد

آدمهایی که نگاهشان ستاره باران آسمان کویر است

                              لبخندشان سپیده دم جادّه های چالوس است

                                                  حرفهایشان عطر بابونه های وحشی ست

                                    و حضورشان

                                       حضورشان مخمل خواب نسترنهاست




به رسم پی نوشت:

وعده ی آمدن به هیچ کس نداده اند تنها گاهی سر راهت می نشینند! نشستنشان ایستایی نمی آورد حظ گم شدن دارد در جغرافیای بی مختصاتی که هستند...



+نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم دی 1390ساعتتوسط تبسّم | |


کندنی شایسته ی کندن است

بردنی شایسته ی بردن است

و برجای نهادنی شایسته ی برجای نهادن

 

                           آسمان که باشی خاطره ی پرواز در تو می ماند...   





به رسم پی نوشت:

تنها سایه ها نیستند که پشت سر رفتنند!



+نوشته شده در سه شنبه ششم دی 1390ساعتتوسط تبسّم | |




از خواب خاکستر برخاسته ام

                                    و

                                      لهیب هزار شعله را آبستنم


               مجمر بگردان که ققنوس تنها نام یک افسانه نیست




به رسم پی نوشت:

تنها یک حس اثیری ،اکسیرت می شود...



+نوشته شده در شنبه چهاردهم آبان 1390ساعتتوسط تبسّم | |




عصمت

   توحّش اصیل عصیان بود

                                _در بکارت ((نه))_


                         که در تمکین بیهوده ی آری شکست


و تمرّد

زنانگی بارورانه ی تردید بود

                             _انحنای لطیف شک_

                    

                      که به اندام سترون ایمان تسلیم شد


نه!


فراموشی ممکن نیست

سر بر دیوار خاموشی ها


                              سنگواره می شوم.




به رسم پی نوشت:

از رؤیای مادرانم ...



+نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم آبان 1390ساعتتوسط تبسّم | |

 



 راز نوبرانه ها


درد شگرف زود شکفتن است در انباشته گی طعم تازگی


که به کام سیری نمی کشد...



به رسم اندرونی:زیر پوست این تازگی که به کام میکشی درد را بچش!

+نوشته شده در سه شنبه پنجم مهر 1390ساعتتوسط تبسّم |




من دختر هزار قبیله ی کوچم


                             تو وارث تسلسل ماندن


                                                          ممکن نمی شویم




به رسم پی نوشت:آنچه جانکاه می نماید توهم درد است نه خود درد!



+نوشته شده در جمعه چهارم شهریور 1390ساعتتوسط تبسّم |

   


صدای پای باران در لی لی کودکانه ای دور پیچیده است


                        دیگر به آسمان و دستهای خالی مان نگاه نکن


                         زمين را

                                  ـ تنهاـ

                                           آيه هاي ((دوستت مي دارم)) تطهير ميكند



به رسم پی نوشت: در خنکای یک نسیم چند خاطره می روید؟

+نوشته شده در شنبه بیست و هشتم خرداد 1390ساعتتوسط تبسّم |




چه غم انگیز است

این که

عمیق ترین دلخوشیهای زندگی مان چیزی نبوده باشد جز یک شوخی کودکانه!!!



پی نوشت:

خیلی دیر می فهمیم که همه چیز جدی نیست...

+نوشته شده در چهارشنبه یازدهم خرداد 1390ساعتتوسط تبسّم |


 

تنهایی

            دایره ایست که دایره ات می کند در دَوَران

                                                                   _دایره در دایره_

 

امّا دوّاری که در هر دور

               ارتفاع و شتاب و شعاعش بیشتر شود

                                               بینهایت را در میان می کشد




به رسم پی نوشت:

رقصی چنین میانه ی میدانم آرزوست.



+نوشته شده در شنبه هفدهم اردیبهشت 1390ساعتتوسط تبسّم |