در ضیافت دیدار بودم

و بی قرار

که حضوری مرا به حضور خوانده بود

ومن

بی تاب تاب نگاهش به تاب بودم

نبض شوق زیر پوسته ی احساس به ضرباهنگ شور می زد

در همهمه ی خدایان کوچک

سر برداشته از خویش چشم گشودم

حریم امن بودنش تمام بودن مرا فرا گرفت _ آن دم_و تمام حجم های تهی از نهایتی لب ریز سر رفت

به التهاب

دریای واژگانم خشکید و گام ذهن در برهوت کلمات گم شد تا دل در این حیرانی سر بر زانوی نوازش نهد

ومن با رویای بیداری خویش بیدار شدم

نزدیک دور

دور نزدیک

جمع اضداد را دیدم

چگونه بی کرانه ای به کران امده بود و آن همه کرانه را تا بی کران می برد؟

در هوشیاری بی هوشی، ثانیه ها برمدار شتاب چرخیدندومن از رویای بیداری خویش بیدار

که گام ذهن پی رفتن بود بر زمین و نگاه دل در هوای ماندن

ومن سرگردان به گامی که می رفت و نگاهی که می ماند و در اندیشه که به بریدنی درد ناک می ماند

تا کی

و کجا

دوباره به وصالی وصل شوم؟

و صادقانه نجوا میکنم با خویش:

که اگر پری به بال من میداد این بالهای گشوده ی اعجاز تا کجا پرواز را تجربه می کردم؟

رویای بیداری من ((عشق ))نبود

با واژه ها بازی نمی کنم

دستم در اشتیاق نوشتن(( نور)) آتش گرفته است.

به رسم پی نوشت :

هیچ بارانی

حریق جاودانه ی تو را

در کویر دل 

خاموش کرد نتوانست

خواستم در سالروز آن روز از تو بنویسم دیدم(( سایه ی لبخند مانده روی لبانم))

دستانت که به مهمانی زمین رفت دلت هم به مهمانی آسمان فقط نگاهت ماند

برای همواره ی نگاه من.

خدا کند که بیایی

مرا صدا کنی

و بشارت به آرزوی محال

خدا کند که بپیچد

 میان کوچه ی ما

صدای پای تو از پشت تارهای خیال

.....

........

.............

پ.ن.امروز از اون روزهاست که دلم می خواد ۴۳ بار غروب افتاب رو ببینم.

تندیس های ترک خورده ی احساس

موقرانه و خاموش

مستور شولای غرورند

مجال درد

گریز از مدار تکرار است تا قلمرو بودن

تازیانه را شکوه شانه هاست که زخم می زند

واندیشه ی عطش

نگاه گم شدگان را تا بیابان سراب کشانده است

دلو تشنگی لب ریز است

وآبادی ها

آبادی ها معبد رویاهای خفته اند!!!