برای تو که در کودکیهایم پر رنگی!

چقدر دور می نماید!

مگر چند سال پیش بود؟

یادت می آید آن روز که من و تو در فرمهای اتو کشیده ی (( اولی بودن ))مان دست های هم را گرفتیم و با کیف های نو_که عطر شان از خودشان بیشتر در ذهنم مانده_به مدرسه رفتیم؟

چه راهی بود آن راه هر روز تا مدرسه!

این روزها دیگر کسی باور نمی کند آن همه راه ،آن همه دور، آن همه خطر .دخترکی و پسرکی 7 ساله!

وما:سرشار از رفتن ها ،دویدن ها ،پریدن ها ،خندیدن ها وگاهی هم گریستن ها در راهی که به نظر پایانی نداشت با هم می رفتیم و با هم می امدیم .

چند فصل؟چند ماه؟چند روز اینگونه گذشت؟

یادم نمی آید!

اما

 یادم می آید که حادثه ها برای من وتو به سرعت و بی امان آمدند و آمدند و آمدند وکودکی تو را بردند وکودکی مرا بردند و لبخندهای مشترک، بی خیالی های مشترک و شادی های مشترک ((ما))با تمام کودکی شان ((تنها))در همان راه مدرسه جا ماند.

امروز چه اندازه زمان و چه حجم مکان از هم فاصله داریم؟چند سال است که همدیگر را ندیده ایم؟اگرامروز به یکدیگر برسیم آیا به قدر لحظه ای به آشنایی می رسیم؟

تمام این سالها دنبال رد خبری از تو بودم و شنیدم که ازدواج کردی و بعدتر شنیدم که کودکت را چقدر زود از دست دادی .

می بینی؟؟؟

آنقدر از هم دور شده ایم که حتی نتوانستم به رسم همدلی برایت پیامی به تبریک ویا بعد از آن به دلداری  بفرستم .با خود غریبه ام برای آشنایی تو غریبگی کردم .

یادت می اید چقدر لبخندها و اشک های مشترک داشتیم؟چقدر دنیای مشترک داشتیم؟چند بار دوچرخه ات را بی اجازه برداشته باشم خوب است؟چند بار عروسکهایم را بی دست و پا کرده باشی خوب است؟چند بار با هم گم شده باشیم خوب است؟چرا دنیا اینگونه است که دیگر نمی توانیم غم ها و شادی هایمان را با هم قسمت کنیم؟

من و تو هم(( کلاس اولی)) بودیم . همکلاس اولی های امروز چندین سال بعد کجا خواهند بود؟

به رسم پی نوشت: 

به تمام دلیل هایی که منطق روزگار حکم میکند_ ولی احساس 7 سالگی نمی پذیرد_ این نامه پست نشد اینجا گذاشتم شاید از این محله ((تو ))یا یک(( کلاس اولی)) دیگر بگذرد تفاوت زیادی هم ندارد همسایه ی دیوار به دیوار خانه ی کودکیها!