((وقتی دروغ واقعیت بودن تو باشد چه نامی خواهی داشت جز بیگانه؟))

اینجا دنیاست

هزاره ی سوم کابوسهای خدا

بیگانه ای

انسان را

ـ به نام انسان ـ

انکار میکند.

پی نوشت:

...

 

 

وقتی داشتن داشتنی های تابو شده بر دل سنگینی می کند

درد انسان بودن داشتن و خلاصی نداشتن _ که سر در پی داشتن ها داشتن _ کار

را به آنجا می کشاند که در تلاطم غلیانی درونی ,به عمق نشسته های پوسیده ی

 نا مانوس را به سطح کشانده و از حواشی درون برانی!

حجم این دور ریختنی ها که زیاد باشد نیاز به مراقبت ویژه فوریت می یابد تا در کاستنِِ
                                          1
داشتن ها به شوک ناشی از loss نروی!





پی نوشت:


1:معادلش شاید از دست دادن باشد...

 

 

پشت این لبخندها ,این چهره ها,این نگاه ها

پشت این تن ها, این دست ها

چه داریم؟

چه پنهان کرده ایم؟

چه دنیایی را مسخّر نموده ایم؟

که اینگونه در همهمه ی خاموشی و سکوت و تنهایی مان 

غرق دریای درون خویش ,معلق در فضای بیکران خویش و کاوشگر کهکشان خویشیم .

ما چه هستیم؟چگونه می اندیشیم؟ چگونه احساس می کنیم که گستره ی اندیشه ها و

احساساتمان چنین دیگر گون و ناهمگون است؟

وآنجا که دنیای دیگر گون "من"با دنیای دیگرگون "من" دیگر ی در مرزی مشترک است با من بگو

 این کدام نیرو ،کدام جریان هستی است که این "من" را چنان رهنمون می کند تا روزنه ای ,

 دریچه ای ,پنجره ای ویا دری گشوده - آیا؟ -  بیابد به قلمرو کهکشان "من" دیگر؟