((برای یک دوست و بودنش در عصر نبودن ها))




از طفره های امتناع و انکار تا جذبه های اشتیاق و ایمان _به هر چه و یا هر که!_

در پیوستگی سیال ثانیه ها,به هموارگی ناهموار فراز ها و فرودها دچاریم



موج ها سطحی ترین لایه ها را بالا و پایین می برند,آنچه نادیدنی است طغیانهای عظیم

اعماق است که گنج های نهفته را _ حتی_ تا سواحل ِآرام می راند...



ما را به اعماق یکدیگر راهی نبود , ساحل را یابنده بودیم.






به رسم پی نوشت:

_ همهمه ی هوشیار گنجشکان چه نشئه ی نابی می آورد!

_ به همین سادگی؟

_ به همین پیچیدگی!

صدا از سکوتی عقیم باردار می شود

وقتی الفبای ((نگفتن))یکدیگر را نمی دانیم...

دو سوی فاصله ایستاده ایم

و ضریب ثبوت هیچ احساسی مجذور ابعاد فاصله را تضمین نمی کند

فرصت ها!

واژه هایی از دست رفتنی اند

و افسوس

صدای اندوه خاموش ((گفتن))هایی است که هیچ پژواکی ندارند...







به رسم پی نوشت:

نگفتنی که هیچ گفتنی نباشد و گفتنی که تمام نگفتن باشد تنهایی را به توان ابدیت می رساند!