زیستن _ هم را زیستن _

عرصه ی مهلت هاست _ در دوایر متقاطع امکان_

بدانگونه که در تنگنای گستره ی خویشیم

وزمان , در نسبیتّی محض در نوسان


آیا چه چیز

جز ارتفاع خواستن _ برآیند با هم خواستن _

حجم حادثه را

بر قاعده ای تنگ

ار دامنه ی نوسان آونگ اتفاق

_در امکان اشتراک_

تقدیر می سازد؟







پی نوشت:

زمستان یک فصل است , از اعتبار درخت هیچ نخواهد کاست!

                                                                           برای تمام زنانی که هیچ روزی روزشان نبود

                                                                         و تقدیم به (ز) عزیز که رنج هایش الهام من شد

خشمت را درو کن

به هفت ساقه ی گندم...

آبستن عصیانم

تعمیدی تمرّد

و بلوغ درد را چنان استخوان ترکانده ام

که آینه ی بختم شکسته است

مرا حد بزن

رویاهایم فروشی نیست!






به رسم پی نوشت:

زن و این همه تعرض به انسان بودنش!

چرا؟