گاهی

_بی آنکه بخواهیم _

جا می مانیم

شتاب زمان را

در ذهن قصّه ها.

سرگردانی ,تقدیر جستجوگران ست

باور کن!

کلاغ ها هرگز به خانه نخواهند رسید

پس دیگر چه جای قرارهای قراردادی ؟

بیا تلآلو گم شدگی را بجوییم

این روزها,افق های پیدایی عجیب مه آلود است!






پی نوشت:

آن شب دور, مادر بزرگ فراموش کرد بگوید کلاغی که به خانه نرسید کجای قصّه گم شده بود...

و حالا من سالهاست که به خانه نرسیده ام!!!

                                                                           برای تمام زنانی که هیچ روزی روزشان نبود

                                                                         و تقدیم به (ز) عزیز که رنج هایش الهام من شد

خشمت را درو کن

به هفت ساقه ی گندم...

آبستن عصیانم

تعمیدی تمرّد

و بلوغ درد را چنان استخوان ترکانده ام

که آینه ی بختم شکسته است

مرا حد بزن

رویاهایم فروشی نیست!






به رسم پی نوشت:

زن و این همه تعرض به انسان بودنش!

چرا؟

رویای هزار ساله ی من

با آفرینش تو

خلقت من تمام شد

کجای خوابهای باران جا مانده ای؟

- که تمام بارانها باریده اند

و تو

با هیچ بارانی نباریده ای!-

بیدار نمی شوی؟

تو را میان بیداری نگاه ها جسته ام

و نجسته ام

مگر نمی دانی ؟:

((انتظار فرسودگی می آفریند))

من قرنهاست منتظرم




به رسم پی نوشت:

چه طعمی دارد آزادی وقتی اسیر هیچ رویایی نباشی!

پی نوشت:

بدون زمین چگونه می توان آسمان داشت؟

 

                                              ((وقتی دروغ واقعیت بودن تو باشد چه نامی خواهی داشت جز بیگانه؟))

اینجا دنیاست

هزاره ی سوم کابوسهای خدا

بیگانه ای

انسان را

ـ به نام انسان ـ

انکار میکند.

پی نوشت:

...

 

 

 

 

 

اتفاق بود

آن

که بی صدا بر زمین افتاد.

نازنین!

به سست سایه ی کدام وهم تکیه داده بودی؟

 

 

به رسم پی نوشت:

دیروزِ روز پشت سایه ی امروزِ روز نشسته است ...

دچار خلوت یک کوچه ی غریب شده ام

که خواب رخوت ناچار را دیده ست

و در پیچ پیچ پرده های مبهم شب

ترانه نشنیده ست

هزار خوشه فریب است به تاک بی خبری

که حد فاصل پرچین های هوشیاری سایه افکنده ست

هراس سرد سکوت در خیال پیچیده ست

مجال تنگ تنفس به وهم آلوده ست

به ناگزیر گریزی گریز باید زد


مناره های سحر را اذان در راه است

کدام دست مرا تاسپیده همراه ست ؟







به رسم پی نوشت:

چه ناخواسته آشنا می شوند کوچه های غریب !!!

 

 

فرسوده از فرسایش فصلها!

که دل بستگی

آغاز گسستگیست

رسم زندگی این است

ما از تولد با مرگ رابطه داریم.

و دست پیوندهایمان

درد آلوده در آغوش وداع است

 زنگ پایان را

در ضربان تند آشنایی کوک کرده اند. 

 

 

به رسم پی نوشت:

ایا آغاز شروع یک پایان نیست؟